میراژ اف-1 جنگنده سبک چند منظوره ساخت فرانسه است که ارتش بعث عراق از آن به ‌صورت گسترده در جنگ علیه ایران استفاده کرد.

میراژ (به معنای سراب⁠[1]) یک هواپیمای نسبتاً مدرن است که قابلیت پرواز در ارتفاعات پایین و قدرت اوج‌گیری بسیار زیاد دارد. سرعت این هواپیما معادل 2.2 ماخ است⁠[2] و به یک موتور توربوجت پس‌سوز و دو توپ 30 میلی‌متری مجهز است. این هواپیما در عملیات رهگیری معمولاً از دو موشک حرارتی هوا به هوای ماژیک 550 برای درگیری کوتاه‌برد و یک موشک هوا به هوای سوپر 530 مجهز به رادار ردیاب استفاده می‌کند.⁠[3]

 مقدمات ورود این جنگنده به ارتش عراق در سفر صدام به فرانسه در 1970م شکل گرفت⁠[4] و در 1975 قراردادی برای خرید 72 فروند از این هواپیما بین دو کشور منعقد شد.⁠[5] به دنبال این قرارداد، آموزش اولین گروه خلبانان عراقی به همراه خدمه فنی در 26 ژوئن 1980 (5 تیر 1359) در فرانسه شروع شد⁠[6] و نخستین میراژها در 1981 به عراق تحویل گردید⁠[7] که به رنگ‌های سبز خاکستری و شنی گسسته در بالای بدنه و آبی خاکستری در زیر بدنه رنگ‌آمیزی استتاری شده بودند.⁠[8]

 به دلیل پیچیدگیِ تعمیر و نگهداری میراژها،⁠[9] در اکتبر 1981 تیم پشتیبانی فنی این هواپیما از شرکت فرانسوی در عراق مستقر شد.⁠[10] فرانسوی‌ها در طراحی و ساخت پایگاه‌های بتنی جدید برای حفاظت از این جنگنده‌ها در عراق نیز نقش عمده‌ای ایفا کردند.⁠[11] هواپیماهای میراژ پس از ورود به جنگ تحمیلی در نبردهای هوایی به کار گرفته شدند و موفقیت‌هایی نیز به دست آوردند؛ 18 نوامبر 1981 (27 آبان 1360) یک فروند اف - 14 و در 24 نوامبر 1981 (3 آذر 1360) دو فروند هواپیمای اف - 14 ایران را هدف قرار دادند.⁠[12] میراژها در نبرد هوایی با جنگنده‌های ایران تلفاتی نیز داشتند؛ در دسامبر 1981 (آذر و دی 1360) اولین هواپیمای میراژ عراقی توسط هواپیمای اف- 14 ایران در 50 کیلومتری شرق اهواز سرنگون شد.⁠[13]

در سال دوم جنگ تحمیلی، عراق با تجهیز میراژها به دوربین‌های مخصوص، عملیات عکس‌برداری را نیز آغاز کرد.⁠[14] با وجود این که میراژها عمدتاً برای انجام عملیات رهگیری مورد استفاده قرار می‌گرفتند، اما عراق تصمیم گرفت از آنها در عملیات هوا به زمین نیز استفاده کند و به همین منظور، نخستین دوره آموزش هوا به زمین در خاک عراق در فوریه تا جولای 1983 (بهمن 1361 تا تیر 1362) در پایگاه هوایی صدام برگزار شد.⁠[15] در عملیات هوا به زمین این جنگنده‌ها علیه ایران، بمب‌های لیزری هدایت‌شونده آ.اس-30 ساخت فرانسه، موشک‌های لیزری هدایت‌شونده روسی ایکس - 29 و سه نوع بمب خوشه‌ای استفاده شد.⁠[16] پس از آن، عراق از این هواپیماها برای هدف قرار دادن اهداف دریایی نیز استفاده کرد و اولین حمله خود را در فوریه 1985 (بهمن 1363) انجام داد.⁠[17] با تحویل غلاف‌های سوخت‌رسان با توانایی سوخت‌رسانی جنگنده به جنگنده برای میراژ از سوی فرانسه، جنگنده‌های عراقی این امکان را یافتند تا در ارتفاع پست سوخت‌گیری هوایی انجام دهند.⁠[18] با استفاده از این قابلیت، میراژهای عراق توانایی حملات دوربرد در خلیج ‌فارس را نیز یافتند؛ حمله به جزیره خارک در مهر 1365، حمله به جزیره لارک ایران در آذر 1365⁠[19] و حمله به نیروگاه برق نکا در استان مازندران ایران در مهر 1366 از جمله اقدامات این نوع هواپیماست.⁠[20]

مشارکت میراژها در بمباران شهرهای ایران نیز تا پایان جنگ تحمیلی به ‌صورت گسترده ادامه یافت و مردم بی‌دفاع شهرهای ایران هدف بمباران این هواپیماها قرار می‌گرفتند.⁠[21] البته پدافند هوایی و جنگنده‌های ایران موفق شدند در دفاع مقدس، 33 فروند از آن‌ها را سرنگون کنند.⁠[22]

پس از پذیرش قطعنامه 598، میراژها در حمله مجدد عراق به مرزهای ایران شرکت کردند؛ در حمله نیروهای سازمان مجاهدین خلق (منافقین) به غرب ایران نیز این هواپیماها به همراه جنگنده‌های میگ- 23 عراق، عملیات پشتیبانی سنگین و فشرده هوایی از منافقین انجام دادند تا آنها بتوانند باقیمانده نیروهای خود را بعد از شکست از نیروهای ایران، به داخل خاک عراق منتقل کنند.⁠[23]

گفته می‌شود به دنبال جنگ اول خلیج‌ فارس در سال 1991 و حمله آمریکا و متحدانش به عراق، تعدادی از هواپیماهای عراقی و از جمله میراژ، برای در امان بودن از حمله، به ایران منتقل شدند.⁠[24]